Tweeling gestopt voor winkeldiefstal: 'We leerden stelen om te eten'

Sophie Smit · 2026-03-28

Het verhaal van Courtney en Carmen Habib schokte Nederland. Deze tweeling werd aangehouden voor winkeldiefstal in een supermarkt, maar hun verklaring zette de zaak in een ander daglicht. Ze beweerden dat ze van jongs af aan leerden stelen om te kunnen eten. Dat zet je aan het denken, toch? In een land waar voedselzekerheid vaak als vanzelfsprekend wordt gezien, blijken er nog steeds gezinnen te worstelen. Het roept vragen op over armoede, sociale vangnetten en de menselijke kant van criminaliteit. ### De achtergrond van de zaak De tweeling, beiden begin twintig, werd betrapt bij het stelen van basisvoedsel. Denk aan brood, melk, groenten en wat vleeswaren. Geen luxe producten, maar dagelijkse benodigdheden. In hun verklaring vertelden ze hoe hun opvoeding was doordrenkt met overlevingsstrategieën. - Ze leerden als kinderen al welke producten het makkelijkst te verbergen waren - Hun ouders toonden hen welke supermarkten de minste beveiliging hadden - Het werd gepresenteerd als een normale manier om aan eten te komen Wat vooral opvalt, is dat ze nooit luxe artikelen stalen. Altijd alleen wat nodig was voor de dagelijkse maaltijden. Dat onderscheidt hun verhaal van veel andere winkeldiefstalzaken. ### De psychologische impact Stel je eens voor dat je zo opgroeit. Dat stelen niet wordt gezien als iets verkeerds, maar als een noodzakelijke vaardigheid. Carmen vertelde tijdens het verhoor: "We wisten niet beter. Voor ons was het net zoiets als boodschappen doen, alleen dan zonder te betalen." Die normalisering van criminaliteit heeft diepe psychologische gevolgen. Het vervaagt de grenzen tussen goed en fout. En het creëert een generatie die moeite heeft om zich aan sociale normen te houden. ### Maatschappelijke context in Nederland In Nederland leven ongeveer 400.000 mensen onder de armoedegrens. Voor een gezin van vier personen betekent dat een inkomen onder €2.200 per maand. Met de huidige inflatie en stijgende voedselprijzen wordt die groep alleen maar groter. Toch hebben we in Nederland verschillende vangnetten: - Voedselbanken in elke regio - Bijzondere bijstand voor noodsituaties - Schuldhulpverleningstrajecten - Maatschappelijk werk via gemeenten De vraag is: waarom bereiken deze voorzieningen niet iedereen? En hoe kan het dat een gezin zo in de knel raakt dat stelen de enige uitweg lijkt? ### Preventie en oplossingen Dit geval laat zien dat winkeldiefstal niet altijd draait om winstbejag of gewoonte. Soms is het pure noodzaak. Supermarkten en winkeliers kunnen hierop inspelen door: Meer discretie bij het confronteren van verdachten. Niet elke dief is een professionele crimineel. Samenwerking met lokale voedselbanken en hulporganisaties. Trainen van personeel in het herkennen van signalen van armoede. Een winkelmanager uit Utrecht vertelde me laatst: "Sinds we een samenwerking hebben met de voedselbank, zien we minder diefstal van basisproducten. Mensen schamen zich soms om hulp te vragen, maar stelen durven ze wel." ### De menselijke maat Wat me het meest raakte in dit verhaal, was de eenvoud van hun verlangens. Courtney zei: "We wilden gewoon normaal kunnen eten. Net als andere gezinnen." Geen dure smartphones of merkkleding. Gewoon een volle koelkast. Dat zet de hele discussie over winkeldiefstal in een ander perspectief. Natuurlijk blijft stelen strafbaar. Natuurlijk moeten winkeliers beschermd worden tegen diefstal. Maar soms is er meer aan de hand dan alleen criminaliteit. Misschien moeten we vaker kijken naar de oorzaken in plaats van alleen naar de gevolgen. Want zoals een rechter in deze zaak opmerkte: "Je kunt mensen wel straffen voor stelen, maar als de honger blijft, los je niets op." De zaak tegen de Habib-tweeling loopt nog. Maar hun verhaal heeft al veel stof doen opwaaien. Het laat zien dat achter elke statistiek over criminaliteit menselijke verhalen schuilgaan. Verhalen die soms complexer zijn dan ze op het eerste gezicht lijken. Wat denk jij? Moeten we anders omgaan met dit soort gevallen van winkeldiefstal? En hoe kunnen we voorkomen dat gezinnen in zo'n uitzichtloze situatie terechtkomen?